Κυριακή, 6 Οκτωβρίου 2013

Θάλασσα...



Εναι τ μάτια στέρευτα
σ
ν τ φουρτουνιασμένη θάλασσα
πο
μ`ρωτεύτηκε,
ταν μούστακο
μπαρκάρισα παιδ

λατρεύοντας μία μοῖρα
πο
σφαλλα
σ
ν νόμισα τι ρίζω.


Μ
ταν ξένοιαστα
α
τ τ χρόνια,
τότε πο
μοναδική
μου
ννοια, ταν
τ
σκέλια μις πουτάνας
κα
ρότα το καραβιο
πο
μ`ρμένιζε,
μ
ς στν ψ γέρα το πελάγου.


Δ
ν ταν εκολα τ χρόνια ἐκεῖνα,
κα
εναι τ σκαμμένο πρόσωπο,
τ
λιοκαμένο
κα
τ βλέμμα τ τραχύ,
πο
φανερώνουν
τ
ς ναμετρήσεις μ τ θάνατο, 
ταν λυσσομανοσε ν μ`ρπάξει
μ
τ γρά του χέρια.


Μ
τώρα, στερα,
νασκαλεύοντας
τ
ς ναμνήσεις,
ναριγ
σ
ν τς πρωτόπειρες
φτερο
γες τν πουλιν
πο
νιώθουν
τ
τελείωμα νς κύκλου.


Γιατί, λήγει
κύκλος
α
τὴν τν ρα τν στερν
πο
τ μάτι
δ
ν συναντ στερι
κα
τ μόνο πο μ χωρίζει
π τὸν θάνατο,
ε
ναι τ σπασμένο
κεντρικ
κατάρτι
πο
μ ξάντληση
σφίγγομαι πάνω του.

χ Θάλασσα…!

Χλόη, 23/7/2008

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου