Ἐξαγνισμός...

Ἡ μελαγχολία ἒχει καθίσει ἀναπαυτικά 

στὶς καρδιὲς

σ`αὐτόν τὸν παράξενο μικρό μας κόσμο.

Μὲ τὴν ἀσφαλή κάλυψη τῆς ἀδιαφορίας

ξεχάσαμε

ἀγνοήσαμε

παραβιάσαμε

ὃλα τὰ ἀνθρώπινα στοιχεῖα

ποὺ φώλιαζαν στὰ σπλάχνα.

Ἡ ἀνθρωπιὰ ἒγινε στόχος

δύσκολα ἀναγνωρίσιμος

καὶ παραμένουν ἀπαρατήρητοι

οἱ ἐκτελεστὲς τῆς ἀθωότητας

''Δὲν πλήγωσα ποτὲ κανέναν ποὺ δὲν ἒπρεπε'', 

θὰ σοῦ ποῦν

καὶ ἒχουν τὴν ἐντύπωση πῶς εἶναι ἂτρωτοι·

καὶ ἒκαναν κανόνα τὴν ἐξοικείωση μὲ τὸ χάος·

τὸ χάος ποὺ ἒγινε 

δήλωση ὓπαρξης τοῦ κόσμου.

Καὶ περπατοῦσα μὲ τὸ κεφάλι σκυφτὸ

ζαλωμένη τὶς βαριὲς σκέψεις

καὶ ἂντεχα ἀδιαμαρτύρητα

ἀψηφῶντας

τὰ μουντὰ μυαλὰ ποὺ δέσποζαν.

Καὶ ὃταν ἀντίκρυσα

τὸ περίεργο ἀλισβερίσι

τῆς ἀδίστακτης δύναμης

ἒνιωσα τὸ μυαλὸ νὰ σαλεύῃ

καὶ τότε

ξέρασα τὴν πίκρα

ποὺ μὲ δηλητηρίαζαν

καὶ ἐξαγνίστηκα... 

Χλόη 

Ἡ φωτογραφία εἶναι ἀπὸ nationalgeographic

Στ' ἀλώνια...

Στ’ ἀλώνια (Γεώργιος Δροσίνης)

Τ’ ἁλώνια καλοσάρωτα καὶ ξεχορταριασμένα,

θὰ ξαπλωθοῦν οἱ θημωνιές, ξανθόμαλλες πλεξίδες.

Τὰ στάχυα τρίβει καὶ μασᾷ περνῶντας ἡ ροκὰνα,

πλατάνι τὸ σαγόνι της, τὰ δόντια της στουρνάρια.

Τὰ βόδια σέρνουν τὸ θεριὸ ζευγαρωτὰ δεμένα

Στὸ θεσσαλικὸ κάμπο...

Ἦταν ἡ ἐποχὴ ποὺ στὸν θεσσαλικὸ κάμπο ὁ λίβας χόρευε πάνω στὰ στάχυα. 

Οἱ ἄνθρωποι θέριζαν ἀκόμη μὲ τὰ δρεπάνια, 

οἱ γυναῖκες φοροῦσαν σφιχτᾷ τὰ μαντίλια στὰ κεφάλια τους

 καὶ κουβαλοῦσαν στὰ χέρια τὰ δεμάτια κρατῶντας τα ψηλᾷ. 

Ἀνάπαυλα...

Παλεύει ὁ λαὸς νὰ ὀρθοποδήσῃ, πάλι νὰ στήσῃ τὴ χώρα στὰ πόδια της. 

Δύσκολα χρόνια. 

Νωπὲς εἶναι ἀκόμη οἱ εἰκόνες παγκοσμίων πολέμων καὶ ἐμφυλίων, 

μὰ τὸ γαλάζιο τ’ οὐρανοῦ καὶ τῆς θάλασσας, 

ἡ ἀπαλὴ καμπύλη τῶν βουνῶν στὸ βάθος καὶ αὐτὲς οἱ μικρὲς 

μὰ τόσο μεγάλες στιγμὲς ἀνάπαυλας καὶ χαλάρωσης!

Δὲν ὑπάρχει κούραση, μόνο εὐτυχία!

--------------------------------------------

Φωτογραφία: Greece. Trikeri. 1964. Fisherman and his family. "A Greek Portfolio" p.37

© Costa Manos/Magnum http://www.magnumphotos.com/

Χλόη

Γερόντισσα...

     Ὁ φακὸς τοῦ Τάκη Τλοῦπα, ἀποτύπωσε τὶς στρογγυλὲς καλύβες τῶν Σαρακατσάνων, λίγο πρὶν ἀλλάξει ριζικὰ ὁ τρόπος ζωῆς τους, ὅταν ἀποκτῆσαν δική τους γῆ. Ὁ Τλοῦπας συγκράτησε ἀπὸ τὴν ἐποχὴ αὐτὴ τοὺς ἥρεμους καὶ περισσότερο ἐναρμονισμένους μὲ τὴ φύση ρυθμοὺς ζωῆς.

     Ἦταν τὀτε, ποὺ ἡ φωτιὰ ἔκαιγε μέρα - νύχτα, χειμῶνα - καλοκαῖρι, προσφέροντας ζέστη, φωτισμὸ καὶ φρεσκομαγειρεμένο φαγητό στὸ τραπέζι τῆς οἰκογένειας.

Στιγμές...

ΣΤΙΓΜΕΣ

Αὐτὲς τὶς στιγμὲς τὶς ἀβάσταγες

ἀγάπησε, ἀκομα περισσότερο 

γιατὶ μόνο ἔτσι 

θὰ κάνῃς τὸ ἀντιμέτρημα 

μὲ τὸ παράλογο, νικηφόρο· 

καὶ ἄσε τὸ βλέμμα λεύτερο 

ν΄ ἀντικρύσῃ τὰ ὄμορφα 

ποὺ σὲ περιβάλλουν, 

καὶ κράτα τὴν ἀνάσα 

μὴν τὰ τρομάξῃς, 

ὅταν σταθοῦν στὸ πλάι σου 

καὶ σοῦ γελάσουν χαρούμενα· 

καὶ φύλακες θὰ γίνουν, 

καὶ προστάτες, 

ὅταν ἡ θλίψη θὰ σὲ καθηλώνῃ 

καὶ γύρω θὰ οὐρλιάζουν 

αὐτὰ ποὺ ἀποφεύγεις. 

Τότε θὰ πάψῃς νὰ εἶσαι 

σκαπανέας τοῦ χάους, 

καὶ θὰ προφυλάξῃς τὰ ἀπείραγα 

μὲ χέρια γυμνὰ 

καὶ καρδιὰ ξέχειλη ἀπὸ λύπη 

γιὰ τὴν κατάντια 

ποὺ οἱ ἄνθρωποι περήφανα 

ἐπιδεικνύουν ὡς παράσημο. 

Τότε θὰ καταλάβῃς! 

Ὅταν ἡ ζωὴ πάψῃ νὰ εἶναι 

στιγμὲς ποὺ σὲ προσπερνᾶνε… 

Χλόη

Μυστικά...

Κλείδωσε ἡ ματιὰ

τὰ φλογισμένα χείλη

στεγνὰ, παλεύουν

ν’ἀνασάνουν

Σκύβεις, γεύεσαι

πάλλεσαι·

μυστικὰ

μάχονται νὰ λυτρωθοῦν

σκληρὰ ἀπειλῶντας,

τὴν ἁπαλότητα

τῆς φύσεως

Χλόη, 11/3/2015

Βιάσου...

Τὰ μαῦρα σύννεφα

ἀστραποβροντᾶνε 

στὸν ὁρίζοντα

Τὰ ζωντανὰ ρουθουνίζουν

ποδοπατᾶνε 

τὸ ξερὸ χῶμα

Σκύβουν, παίρνουν

λίγο ἄχυρο

ἀναμασᾶνε ἀνήσυχα

Καὶ ὁ ἀέρας φέρνει

μεθυστικὸ 

ἄρωμα βροχῆς

Βιάσου…

Χλόη, 15/1/2015

Φωτογραφία, Τάκης Τλοῦπας, Βιαστικό μάζεμα. Τερψιθέα Λαρίσης, 1946.

Τὸ χρέος...

Χτυπιὲς ἀπανωτὲς 

κι ἀνυπόμονες

ἂχ καρδιά μου

κόκκινη ἡ γῆς

Πόλεμε στὸ πλήρωσα

τὸ χρέος

ἔχω νὰ σπείρῳ τώρα

νὰ κάμῳ πάλι 

πράσινη τὴ γῆ

νὰ κρύψῳ τὰ σημάδια

οὐλὲς

νὰ μὴν ὑπάρχουν

καὶ τὴν ψυχὴ

θὰ 'γιάνῃ ἡ ἀγάπη...

Χλόη 12/2/2015

Ἀρχαῖο θέατρο Ἐπιδαύρου...

Ἀρχαῖο θέατρο Ἐπιδαύρου: τὸ τελειότερο ἀρχαῖο ἑλληνικὸ θέατρο, ἀπὸ ἄποψη ἀκουστικῆς καὶ αἰσθητικῆς!

     «Ἐπιδαυρίοις δέ ἐστι θέατρον έν τῷ ἱερῶ μάλιστα ἐμοί δοκεῖ θέα ἄξιον. Τό μέν γάρ Ρωμαίων πολύ δή τι ὑπερῆρχεν τῶν πανταχοῦ τῷ κόσμῳ μεγέθει δέ Ἀρκάδων τό ἐν τῇ μεγάλη πόλει ἀρμονίας δέ ἢ κάλλους ἓνεκα ἀρχιτέκτων ποῖος ἐς ἅμιλλαν Πολυκλείτω γένοιτ᾽ ἂν ἀξιόχρεως. Πολύκλειτος γάρ καί θέατρον τοῦτο καίοἴκημα τό περιφερές ὁ ποιήσας ἦν» (Παυσανίας, Ἑλλάδος Περιήγησις, Κορινθιακά - II.27.5)