Τὸ «ἐγώ» καὶ τὸ «ἐμεῖς»...

Ἰωάννης Μακρυγιάννης (Ἰανουάριος 1797, Ἀβορίτι Δωρίδος - 27 Ἀπριλίου 1864, Ἀθήνα)

    «Κι ὅσα σημειώνω τὰ σημειώνω γιατὶ δὲν ὑποφέρνω νὰ βλέπῳ τὸ ἄδικο νὰ πνίγῃ τὸ δίκιο. Κι ἀφοῦ ὁ Θεὸς θέλησε νὰ κάμῃ νεκρανάσταση στὴν Πατρίδα μου, νὰ τὴ λευτερώσῃ ἀπὸ τὴν τυραγνία τῶν Τούρκων, ἀξίωσε κι ἐμένα νὰ δουλέψω κατὰ δύναμη, λιγότερον ἀπὸ τὸν χερότερο πατριώτη μου Ἕλληνα.

Ἑλλήνων Ἵππος...

 

Σύντροφος στὴν εἰρήνη καὶ στὸν πόλεμο, 

στὴ ζωὴ καὶ στὸ θάνατο. 

Ἱερὸς, φτερωτὸς ἢ καὶ ἀθάνατος. 

Ἵππος, ὁ σύντροφος καὶ βοηθὸς τοῦ ἀνθρώπου.

Κωστὴς Παλαμᾶς (Ὀρφικὸς Ὕμνος)...

Κωστὴς Παλαμᾶς (Πάτρα, 13 Ἰανουαρίου 1859 - Ἀθήνα, 27 Φεβρουαρίου 1943).

...Ἡ μεγαλοσύνη τῶν ἐθνῶν δὲ μετριέται μὲ τὸ στρέμμα.

Μὲ τῆς καρδιᾶς τὸ πύρωμα μετριέται καὶ τὸ αἷμα...

Πιστεύω...

Μέσα στὴ βαθιὰ Σιγή, ὄρθιος, ἄφοβος, πονῶντας καὶ παίζοντας, ἀνεβαίνοντας ἀκατάπαυτα ἀπὸ κορυφὴ σὲ κορυφή, ξέροντας πὼς τὸ ὕψος δὲν ἔχει τελειωμό, τραγουδᾶ, κρεμάμενος στὴν ἄβυσσο, τὸ μαγικό τοῦτο περήφανο ξόρκι: ...

Ἡ πρώτη Ἀφὴ Ὀλυμπιακῆς φλόγας...

  Τὸ μεσημέρι τῆς 20ῆς Ἰουλίου 1936, τὴν ὥρα ποὺ ὁ ἥλιος μεσουρανοῦσε πάνω ἀπὸ τὸ ἱερὸ πεδίο τῆς Ἄλτεως στὴν ἀρχαία Ὀλυμπία, τὸ τρεμάμενα χέρια τῆς πρωθιέρειας Κούλας Πράτσικα τοποθετοῦσαν τὴν πρώτη δάδα, τῆς πρώτης σύγχρονης ὀλυμπιακῆς λαμπαδηδρομίας στὸ κοῖλο κάτοπτρο γιὰ νὰ πάρῃ μία μικρὴ φλόγα ἀπὸ τὸν ζωοδότη ἀστέρα. Ἡ στιγμὴ μυστηριακή, ἱερή γέμιζε μὲ δέος τοὺς λίγους παριστάμενους καὶ τὸν ἀνυπόμονο πρῶτο δρομέα, Κώστα Κονδύλη. Ξαφνικᾷ μέσα στὸ κάτοπτρο ἀκούγεται ὁ χαρακτηριστικὸς συριγμὸς τῆς φλόγας ποὺ ξεπετάγεται καὶ ἡ δάδα ἀνάβει γιὰ πρώτη φορὰ στὴ νεότερη ἱστορία, ἀπὸ τὸν ἑλληνικό ἡλιο γιὰ νὰ ξεκινήσῃ τὸ ταξίδι της μέχρι τὸ Βερολίνο, τὴν Ὀλυμπιακὴ Πόλη τοῦ 1936.

Ἄγρια Ὀμορφιά...

Ἄγρια ὀμορφιά…

Ὑψώνεται, ὑψώνεται… 

τεῖχος στὴν ἄκρη τ΄ούρανοῦ…

Κόβει τὸν ὁρίζοντα

Ἔκανε δικό της τὸν ἄνθρωπο 

ποὺ τὴν μιμήθηκε στὰ ἔργα του…

Οἱ πύργοι τῆς Ἀστράκας (2432 μ.) ὅπως φαίνονται ἀπὸ τὸ Μικρὸ Πάπιγκο…

Φωτογραφία Χλόη

Ἐτοῦτος ὁ τσοπάνος...

Ἐτοῦτος ὁ τσοπάνος τυλιγμένος τὴν προβιά του

ἔχει σὲ κάθε τρίχα τοῦ κορμιοῦ ἕνα στεγνὸ ποτάμι

ἔχει ἕνα δάσος βελανιδιὲς σὲ κάθε τρύπα τῆς φλογέρας του

καὶ τὸ ραβδί του ἔχει τοὺς ἴδιους ρόζους 

 

μὲ τὸ κουπὶ ποὺ πρωτοχτύπησε τὸ γαλάζιο του Ἑλλήσποντου...

Στίχοι ἀπὸ Ρωμιοσύνη, Ἐπιτάφιος, τοῦ Γιάννη Ρίτσου

Φωτογραφία τοῦ Τάκη Τλοῦπα (1920-2003), ἀπὸ http://www.dpgr.gr/forum/index.php?topic=29160.0

Ἀπολογισμός...

Εἶναι ἡ ὥρα αὐτὴ… τοῦ ἀπολογισμοῦ

καὶ τὸ σκαμμένο πρόσωπο

βαραίνει ἀπὸ τὶς σκέψεις·

καὶ οἱ θύμησες, φέρνουν

φωτιὰ καὶ αἷμα

καὶ πρόσωπα ποὺ χάθηκαν

μέσα στοὺς καπνούς… 

Χλόη

εἰκόνα --> http://www.replicant.gr/post/2012092201.aspx

Ἄγρια Χρόνια…

Εἶχε αὐτὸ τὸ ἀνήμερο στὰ μάτια
 

Καὶ τὸ σμιλεμένο
 

τυραγνισμένο πρόσωπο

δήλωνε τὰ βάσανα

 
ποὺ ἡ ζωὴ τοῦ εἶχε ἀντιτάξει,

βάζοντας κατὰ μέρους

τὴν κοινωνική της μάσκα

Ἦταν σὰν τὶς Καρυάτιδες σὲ κόντρα φῶς...

«Ἦταν σὰν τὶς Καρυάτιδες σὲ κόντρα φῶς», 

εἶχε πεῖ ὁ φωτογράφος γιὰ τὶς γυναῑκες τῶν ἀλυκῶν.  

«Μὲ τοὺς τετζερέδες τους ποὺ ἦταν γεμάτοι ἀλάτι, νὰ πηγαινοέρχονται σὲ διαγώνιες γραμμὲς μέσα στὸ κάτασπρο ἀπὸ τὸ ἀλάτι τοπίο τῶν ἀλυκῶν». (Ἀλυκὲς Λευκάδος, 1950).