Πιστεύω...

Μέσα στὴ βαθιὰ Σιγή, ὄρθιος, ἄφοβος, πονῶντας καὶ παίζοντας, ἀνεβαίνοντας ἀκατάπαυτα ἀπὸ κορυφὴ σὲ κορυφή, ξέροντας πὼς τὸ ὕψος δὲν ἔχει τελειωμό, τραγουδᾶ, κρεμάμενος στὴν ἄβυσσο, τὸ μαγικό τοῦτο περήφανο ξόρκι: ...

Ἡ πρώτη Ἀφὴ Ὀλυμπιακῆς φλόγας...

  Τὸ μεσημέρι τῆς 20ῆς Ἰουλίου 1936, τὴν ὥρα ποὺ ὁ ἥλιος μεσουρανοῦσε πάνω ἀπὸ τὸ ἱερὸ πεδίο τῆς Ἄλτεως στὴν ἀρχαία Ὀλυμπία, τὸ τρεμάμενα χέρια τῆς πρωθιέρειας Κούλας Πράτσικα τοποθετοῦσαν τὴν πρώτη δάδα, τῆς πρώτης σύγχρονης ὀλυμπιακῆς λαμπαδηδρομίας στὸ κοῖλο κάτοπτρο γιὰ νὰ πάρῃ μία μικρὴ φλόγα ἀπὸ τὸν ζωοδότη ἀστέρα. Ἡ στιγμὴ μυστηριακή, ἱερή γέμιζε μὲ δέος τοὺς λίγους παριστάμενους καὶ τὸν ἀνυπόμονο πρῶτο δρομέα, Κώστα Κονδύλη. Ξαφνικᾷ μέσα στὸ κάτοπτρο ἀκούγεται ὁ χαρακτηριστικὸς συριγμὸς τῆς φλόγας ποὺ ξεπετάγεται καὶ ἡ δάδα ἀνάβει γιὰ πρώτη φορὰ στὴ νεότερη ἱστορία, ἀπὸ τὸν ἑλληνικό ἡλιο γιὰ νὰ ξεκινήσῃ τὸ ταξίδι της μέχρι τὸ Βερολίνο, τὴν Ὀλυμπιακὴ Πόλη τοῦ 1936.

Ἄγρια Ὀμορφιά...

Ἄγρια ὀμορφιά…

Ὑψώνεται, ὑψώνεται… 

τεῖχος στὴν ἄκρη τ΄ούρανοῦ…

Κόβει τὸν ὁρίζοντα

Ἔκανε δικό της τὸν ἄνθρωπο 

ποὺ τὴν μιμήθηκε στὰ ἔργα του…

Οἱ πύργοι τῆς Ἀστράκας (2432 μ.) ὅπως φαίνονται ἀπὸ τὸ Μικρὸ Πάπιγκο…

Φωτογραφία Χλόη

Ἐτοῦτος ὁ τσοπάνος...

Ἐτοῦτος ὁ τσοπάνος τυλιγμένος τὴν προβιά του

ἔχει σὲ κάθε τρίχα τοῦ κορμιοῦ ἕνα στεγνὸ ποτάμι

ἔχει ἕνα δάσος βελανιδιὲς σὲ κάθε τρύπα τῆς φλογέρας του

καὶ τὸ ραβδί του ἔχει τοὺς ἴδιους ρόζους 

 

μὲ τὸ κουπὶ ποὺ πρωτοχτύπησε τὸ γαλάζιο του Ἑλλήσποντου...

Στίχοι ἀπὸ Ρωμιοσύνη, Ἐπιτάφιος, τοῦ Γιάννη Ρίτσου

Φωτογραφία τοῦ Τάκη Τλοῦπα (1920-2003), ἀπὸ http://www.dpgr.gr/forum/index.php?topic=29160.0

Ἀπολογισμός...

Εἶναι ἡ ὥρα αὐτὴ… τοῦ ἀπολογισμοῦ

καὶ τὸ σκαμμένο πρόσωπο

βαραίνει ἀπὸ τὶς σκέψεις·

καὶ οἱ θύμησες, φέρνουν

φωτιὰ καὶ αἷμα

καὶ πρόσωπα ποὺ χάθηκαν

μέσα στοὺς καπνούς… 

Χλόη

εἰκόνα --> http://www.replicant.gr/post/2012092201.aspx

Ἄγρια Χρόνια…

Εἶχε αὐτὸ τὸ ἀνήμερο στὰ μάτια
 

Καὶ τὸ σμιλεμένο
 

τυραγνισμένο πρόσωπο

δήλωνε τὰ βάσανα

 
ποὺ ἡ ζωὴ τοῦ εἶχε ἀντιτάξει,

βάζοντας κατὰ μέρους

τὴν κοινωνική της μάσκα

Ἦταν σὰν τὶς Καρυάτιδες σὲ κόντρα φῶς...

«Ἦταν σὰν τὶς Καρυάτιδες σὲ κόντρα φῶς», 

εἶχε πεῖ ὁ φωτογράφος γιὰ τὶς γυναῑκες τῶν ἀλυκῶν.  

«Μὲ τοὺς τετζερέδες τους ποὺ ἦταν γεμάτοι ἀλάτι, νὰ πηγαινοέρχονται σὲ διαγώνιες γραμμὲς μέσα στὸ κάτασπρο ἀπὸ τὸ ἀλάτι τοπίο τῶν ἀλυκῶν». (Ἀλυκὲς Λευκάδος, 1950).

Σκοπὸς τῆς ζωῆς εἶναι ὁ θάνατος...

Ἐρχόμαστε ἀπὸ μία σκοτεινὴ ἂβυσσο·

καταλήγουμε σὲ μία σκοτεινὴ ἂβυσσο· 

τὸ μεταξὺ φωτεινὸ διάστημα τὸ λέμε Ζωή.

Εὐτὺς ὡς γεννηθοῦμε, ἀρχίζει κι ἡ ἐπιστροφή· 

Θάλασσα...

Εἶναι τὰ μάτια ἀστέρευτα
σὰν τὴ φουρτουνιασμένη θάλασσα
ποὺ μ`ἐρωτεύτηκε,
ὅταν ἀμούστακο
μπαρκάρισα παιδὶ
λατρεύοντας μία μοῖρα
ποὺ ἔσφαλλα
σὰν νόμισα ὅτι ὁρίζω.

Ἐσὺ καὶ οἱ Ἄλλοι...

Ὁ Ὀδυσσέας Ἐλύτης 

(Ἡράκλειο Κρήτης 2-11-1911 -Ἀθήνα 18-3-1996) στὸ Ἀλβανικὸ Μέτωπο, 1941.

 Ποιᾶς φυλῆς ἀνύπαρχτης ὁ γόνος νά 'μουν

τότε μόνο ἐννόησα