«....ΧΙΚΗΣΕΞΟΥΣΙΑΣΤΟ....» (Στήλη, θραῦσμα, Ἐθνικὸς κῆπος)

Του ΘΑΝΑΣΗ ΑΛΕΥΡΑ

...«ένα ουράνιο σώμα εύρους 6 χιλιομέτρων (με πιθανή ολική καταστροφή της Γης) αναμένεται να συγκρούεται με τη Γη κάθε εκατό εκατομμύρια χρόνια».
Μόνικα Γκρέιντι, «The Guardian»

Πέρασε καιρός απ' όταν άρχισα να γυρεύω ξανά ένα κομμάτι δικό σου, μια κουβέντα μισή, πάνω σε κάθε πλανήτη, σε μια δύσκολη μετακίνηση κάτω απ' το βάρος της σκόνης αμέτρητων νεφελωμάτων και συντακτικών που διαμορφώνουν ακατάπαυστα τη δομή τους, ανάλογα κάθε φορά με τα ιδιαίτερα καπρίτσια της βαρύτητας και τον ίδιο πανάρχαιο μέσα μας απροσδιόριστο καταλύτη, αν κι ήμουν σίγουρος ότι είχα ξανακάνει αυτή τη διαδρομή, στη διαλυτική σου πορεία, αρχίζω να θυμάμαι, ίσως όμως όσο περισσότερο σε πλησιάζω, ξεχνάω, αρχίζω πάλι να ρέω στον πάτο της ανθρώπινης κλεψύδρας μου, διεργασία ολικής μεταβολής, το επόμενο στάδιο της εξέλιξης στη διαρκή μας μεταμόρφωση, στη σπείρα που μας ενώνει και που μας στρώνει το δρόμο για το απροσμέτρητο, είχες προλάβει σχεδόν να συμβείς, αστέρι που εκρήγνυται για να στείλει παντού τα κομμάτια του συλλαβίζοντας ολόκληρη την ιστορία της ζωής απ' το πρώτο βακτήριο, πριν και μετά, χρόνος συνοδοιπόρος, χρόνος τρικλοποδιά, φτιαγμένοι από χρόνο, από μνήμες στιγμών που πρέπει να ξεχαστούν για να έρθουν ξανά, αρμοδίως θα προβλέψουν το πότε οι ειδικοί, περνάω κάτω απ' τα δέντρα σαν φύλλο που δεν θέλει να πέσει, μόνο ο αέρας αναγνωρίζει το σχήμα μας τώρα, νιώθω πως έχω ένα μικρό πλεονέκτημα χρόνου, μια παράταση μνήμης από την τελευταία φορά που ξεκόλλησαν οι αρχαιολόγοι από πάνω μας τις επιστρώσεις της λάβας αποκαλύπτοντας την τελευταία μας χειρονομία κι εμείς κοιταχτήκαμε στις προθήκες των μουσείων αργότερα μ' ένα βλέμμα πάλι θνητό ώς την αυγή ενός επόμενου κόσμου, κάτω από τόσες χιλιάδες διαφημιστικές πινακίδες που μας έδειχναν και μας προσέφεραν ξανά στους εαυτούς μας, με ή δίχως εκπτώσεις, ήμασταν ήδη οι άνθρωποι, εδώ και καιρό, προστατευόμενα είδη υπό εξαφάνιση ενταγμένα στο ειδικό εποχικό πρόγραμμα αποταμίευσης των φετίχ, κοιτάζαμε ο ένας τον άλλο σαν να μην έχει αύριο, γιατί ίσως δεν είχε, όλα ίσως συνέβησαν χθες και είμαστε ήδη ανάμνηση στο μυαλό ενός κατοίκου ενός άλλου πλανήτη που λέει την ιστορία μας στους δικούς του αλλά δεν τον πιστεύει κανείς, η οθόνη δεν είναι απέναντι πια, είναι μέσα, εδώ, εγώ κι εσύ είμαστε τώρα η οθόνη του ονείρου στο δικό μας πλανήτη σκιών, κι αναρωτιέμαι ακόμη αν θα προλάβουμε να συγκρουστούμε σ' αυτή τη ζωή, στην οικεία μας ελλειπτική τροχιά, τόσο κοντά, τόσο μακριά, κλείνοντας ένα κύκλο σχεδόν προστατευτικό γύρω απ' τη μοναξιά μιας φράσης που έμεινε στη μέση.

enet.gr
εἰκόνα ἀπὸ ἐδῶ!

Ἂρης...

 

 Ἂρης, 2ος αἰ. π.Χ. ἀπὸ τὴν Ἀγορὰ τῶν Ἀθηνῶν. Μουσεῖο Λούβρου.
Ares. Free-standing statue, 2nd century BC. From the agora in Athens. Louvre Museum.

Ἐκεῖ, μέσα στὴ γυμνὴ ἁπλότητά σου, νὰ ἀτενίζῃς αἰώνια, μὲ τὸ ἲδιο βλέμμα ποὺ ἂλλοτε ἀτένιζες τὴν Ἀττικὴ Γῆ, τὴ δόξα ἑνὸς λαοῦ παραταγμένη στὴν σειρά… Καὶ τὸ φῶς ποὺ σὲ ἀγκάλιαζε, χάθηκε, καὶ δὲν ζεσταίνει ὃπως στὴν πατρίδα…

Ἡ Ἀθανασία τῶν Ἑλλήνων

Bazar of Athens - Τὸ παζάρι τῶν Ἀθηνῶν

     Ἦταν βαρὺ τὸ φορτίο τῶν αἰώνων καὶ δὲν ἀνάσαινε λεύτερα ἡ χώρα, νὰ ξαλαφρώσῃ. Πολύχρωμα λεφούσια σαΐτεψαν τὸ γένος καὶ θρονιάστηκαν σ’αὐτὴν τὴ Φωτεινὴ Χώρα ποὺ οἱ πρόγονοι ὀνόμασαν Ἑλλάδα.

     Καὶ καρπώθηκαν οἱ βάρβαροι τὴ μοίρα τοῦ λαοῦ καὶ τοὺς καρποὺς τοῦ τόπου. Τρύγησαν ἄγουρα κορμιὰ καὶ κλέψανε ἀνάσες…

     Ἦταν βαρὺ τὸ φορτίο τῶν αἰώνων· κάλυψε ἡ ἀχλὴ τὸ παρελθὸν καὶ τὸ σπαθὶ τὴν σκέψη· καὶ τὶς λευκὲς κολῶνες... τὶς κάλυψε ἡ ἀγράμπελη…

Ἀθηνᾶ...

Παλλάδα Ἀθηνᾶ, Pallas Athene, 1898, Gustav Klimt, Historisches Museum der Stadt Wien, Vienna

“…τὰ φοβερά της μάτια λάμπουν… ” (Ἰλίάδα 1.200)

   Ἕνας μῦθος λέει πῶς πρῶτος ἔφτασε στὴν Ἀττικὴ ὁ Ποσειδῶν. Αὐτὸς χτύπησε μὲ τὴν τρίαινά του ἕνα βράχο τῆς Ἀκροπόλεως καὶ ἀμέσως ἀνάβλυσε μία πηγὴ μὲ ἁλμυρὸ νερό. Κατόπιν ἡ Ἀθηνᾶ, ποὺ διεκδικοῦσε κι αὐτὴ τὴν κυριαρχία καὶ τὴν προστασία τοῦ τόπου, φύτεψε μία ἐλιά. Τότε οἱ ὑπόλοιποι Ὀλύμπιοι μπῆκαν κριτὲς στὴ διαμάχη τῶν θεῶν καὶ ἀποφάσισαν ὑπὲρ τῆς Ἀθηνᾶς.

   Σύμφωνα μ' ἕναν ἄλλο μῦθο κάποτε φύτρωσε στὴν Ἀκρόπολη μία ἐλιὰ καὶ παραπέρα ἀνάβλυσε μία πηγή. Ὁ Κέκρωψ ποὺ ἦταν ἄρχοντας τῆς περιοχῆς ζήτησε τὴ συμβουλὴ τοῦ μαντείου καὶ πληροφορήθηκε πῶς τὸ δέντρο ἀντιπροσώπευε τὴν Ἀθηνᾶ καὶ ἡ πηγὴ τὸν Ποσειδῶνα. Τότε κάλεσε λαϊκὴ συνέλευση τῶν ἀνδρῶν καὶ τῶν γυναικῶν. Ὅλοι οἱ ἄνδρες ψήφισαν ὑπὲρ τοῦ Ποσειδῶνος καὶ ὅλες οἱ γυναῖκες ὑπὲρ τῆς Ἀθηνᾶς. Ὅμως αὐτὲς ἦταν περισσότερες καὶ ἔτσι ἡ πόλη δόθηκε στὴ θεά.

Ὁ Ποσειδῶν ὀργισμένος πλημμύρισε τὴν περιοχή. Οἱ ἄνδρες, τότε, γιὰ νὰ τιμωρήσουν τὶς γυναῖκες, τοὺς ἀπαγόρευσαν νὰ συμμετέχουν στὶς συνελεύσεις καὶ νὰ ψηφίζουν.

   Ἀλλὰ ἡ πιὸ κοινὴ ἐκδοχὴ τοῦ μύθου εἶναι ἡ ἀκόλουθη. Οἱ θεοὶ εἶπαν στοὺς ἀντίδικους ὅτι θὰ κέρδιζε τὴν πόλη ἐκεῖνος ποῦ θὰ ἔκανε τὸ πιὸ χρήσιμο δῶρο στοὺς κατοίκους. Τότε ὁ Ποσειδῶν χτύπησε τὴν τρίαινά του στὴ γῆ καὶ ξεπετάχτηκε ἕνα κατάλευκο ἄλογο.

Οἱ ἀθάνατοι θαύμασαν τὸ δῶρο αὐτό, γιατὶ ἤξεραν πόσο χρήσιμο ἦταν στὴ γεωργία καὶ στὰ ἄλλα ἐπαγγέλματα. Ἀμέσως ὅμως ἡ σοφὴ Ἀθηνᾶ χτύπησε μὲ τὸ δόρυ της τὴν ἀττικὴ γῆ καὶ φύτρωσε μία φουντωτὴ καὶ αεἰθαλής ἐλιά. Τότε οἱ Ὀλύμπιοι ἀποφάσισαν πῶς ὁ καρπὸς τοῦ εὐλογημένου δέντρου ἦταν πιὸ χρήσιμος γιὰ τοὺς ἀνθρώπους τῆς περιοχῆς καὶ ἔτσι ἒδωσαν τὴ νίκη στὴν Ἀθηνᾶ.

***

   Ὁ Γκοῦσταφ Κλίμτ (Gustav Klimt, 14 Ιουλίου 1862 – 6 Φεβρουαρίου 1918) ἦταν Αὐστριακὸς ζωγράφος ποὺ διαδραμάτισε σημαντικὸ ρόλο στὴν ἀνάπτυξη τῆς Ἂρ Νουβό (Art Nouveau). Εἶχε σημαντικὴ συμβολὴ στὴ διεθνὴ ἀναγνώριση τῆς αὐστριακῆς τέχνης καὶ ὑπῆρξε ἀπὸ τοὺς πρώτους ποὺ κατάφεραν νὰ συνδυάσουν τὴν εἰκονιστικὴ μὲ τὴν ἀφηρημένη ζωγραφική.

Τὸ ὕφος τοῦ Κλὶμτ ὑπῆρξε ἐν γένει ξεχωριστὸ καὶ καινοτόμο, συνδυάζοντας στοιχεῖα τοῦ συμβολισμοῦ καὶ τῆς Ἂρ Νουβό, μὲ παράλληλες ἐπιρροὲς ἀπὸ τὴν ἀρχαία ἑλληνική, μυκηναϊκὴ καὶ αἰγυπτιακὴ ἀγγειογραφία, ἐνῶ συχνὰ θεωρήθηκε προκλητικὸ γιὰ τὴν ἐποχή του καὶ ὑπέστη σκληρὴ κριτικὴ ἢ ἀποδοκιμασία…

Πῶς νὰ παλέψῃς;

«Νέκρωσε ἡ σκέψη μου στὸ ἂκουσμα·  μ’ ἒπνιξε ὁ πόνος. Κοίταξα τὴν κυρά μου, στήριγμα καὶ λύτρωση τόσα χρόνια καὶ εἶδα τὸ δάκρυ της νὰ κατηφορίζῃ μέσα στὴν χαρακιὰ του χρόνου.

Πῶς νὰ παλέψῃς αὐτὸν τὸν ἐχθρὸ ποὺ ἡ μοίρα ἒφερε τώρα, στὸ λιόγερμα τῆς ζωῆς·; Πῶς νὰ παλέψης αὐτὸν τὸν ἐχθρὸ ποὺ ὃπλα του εἶναι τὰ λόγια τὰ ψεύτικα, θεός του τὸ χρῆμα καὶ ἀνάγκη του, ἡ ἐξουσία!

Μᾶς πήρανε τὴ χώρα·  τοὺς ἀγῶνες τοὺς δικούς μας·  τῶν προγόνων μας! Μᾶς πήρανε τὴ χώρα·  οἱ ἀπαίδευτοι, οἱ ἀνάλγητοι, οἱ ἀγνώμονες! Καὶ αὐτὰ τὰ χέρια τὰ ροζιασμένα, τὰ σκληρὰ δουλεμένα, τὸ κράτησαν τὸ ντουφέκι καὶ τὸ δόξασαν στ’ ἀλβανικὰ βουνὰ καὶ στὰ δασωμένα πλάγια τῆς πατρίδος. Μὰ εἶχε πρόσωπο τότες ὁ ἐχθρός, τὸν ἒβλεπες, καὶ αὐτὸν καὶ τὰ ὃπλα του·  ἒβλεπες τὸ αἷμα του νὰ χύνεται στὴ γῆ καὶ θέριευες καὶ φούσκωνες καὶ λυσσομάναγες μὲ τὴ Λευτεριὰ στὴν σκέψη…

Καὶ τώρα τί;  Τί ὃπλο ν’ ἀντιτάξῃς; Τὶ ὃπλο νὰ σφίξῃς στὴ χούφτα καὶ σὲ ποιά σφαῖρα νὰ βάλῃς καβάλα τὶς ἐλπίδες σου;  Ἂχ αὐτὴ ἡ δίψα χαλασμοῦ μὲ πνίγει τώρα, σὰν καὶ τότε…»

Κι αὐτό τὸ ἀσίγαστο 

ποὺ φούσκωνε μέσα του 

τὸ ὀνόμασε... ἂδικο
Ἂδικη ζωὴ
Ἂδικη πατρίδα
Ἂδικος κόσμος
Μὰ δίκαιος ἀγῶνας 

ὁ ἀγῶνας τῆς τιμῆς

καὶ τῆς λευτεριᾶς
Καὶ παίρνει τὸ μάτι 

αὐτὴν τὴν παλαβὴ λάμψη,  

καὶ τὸ χαλκωμένο 

ἀπὸ τὸν ἣλιο μέτωπο 

ραγίζει ἀπὸ τὶς σκέψεις 

καὶ τὰ ὃνειρα,  

ποὺ ἀγκαλιασμένα μὲ τὸν πόλεμο, 

ἀπόκαμαν πρὶν τὴν ἐκπλήρωσή τους.
Κι ἀναπολεῖ τὴν νιότη του·  

τότε ποὺ ἒπλαθε τὴν τύχη 

μὲ τὰ ἲδια του τὰ χέρια· 

τότε ποὺ ρώταγε τὸν θάνατο 

ἂν φοβᾶται τὴ ζωή. 

Κι ἦταν ψυχόρμητη 

ἡ ἀντίδραση αὐτή, 

στὴν καταχνιὰ 

τοῦ κουρνιαχτοῦ τῆς μάχης,  

τότε ποὺ νόμιζε 

πῶς εἶχε κάνει συμφωνία 

μὲ τὸ θάνατο, 

τότε ποὺ ἒτρεμε ἡ γῆς 

καὶ ὁ ἀέρας παλλόταν 

ἀπ` τὰ ἀτσάλια ποὺ βροντοῦσαν· 

καὶ ἡ ματιὰ γοργή, 

ἒκοβε τὸν κίνδυνο.

Ὃσοι δὲν ἀπόμειναν κεραυνωμένοι 

κεῖνες τὶς ἐποχές τὶς δύσκολες 

κρύψαν τὴν ἀγριεμένη λάμψη 

βαθιὰ στὴν κόρη τοῦ ματιοῦ 

κι ἒδωσαν στὸ πρόσωπο 

ἀταραξία μαρμάρινη...
 

''Λειψὴ ἡ ζωὴ παιδάκι μου
στὰ χρόνια τὰ δικά μας
Κεῖνα τὰ χρόνια τοῦ χαμοῦ
τῆς ἂφθαρτης γενιᾶς μας...''

Καὶ σὰν ἀκούμπησα τὸ χέρι του 
ποὺ ξαπόσταινε στὰ γόνατά του 
ἒνιωσα ὃλο τὸ θρῆνο 
ποὺ κατοικοῦσε μέσα του...

Ἂχ Ἑλλάδα μου…!   

Χλόη

Ἡ φωτογραφία τοῦ Φώτη Καζαζῆ ( φωτογραφικὲς ἀφηγήσεις ) εἶναι ἀπὸ zafora.blogspot.com

Ἡ Λύτρωση εἶναι ὁ Ἀγῶνας!

Ὂλυμπος. Dodwell, Edward, 1821

   Εἶναι αὐτὸ τὸ Ὂνειρο καὶ ἡ Ἐλπίδα καὶ αὐτή ἡ Ἀνάγκη, ποὺ σφίγγει τὴν καρδιὰ, καὶ σοῦ δίνει τὴν ἡμέρα τὸ φῶς καὶ τὴ δύναμη νὰ πορευτῇς ἀλλὰ, σ΄ ἀγρυπνᾶ τὴν νύχτα.

Ἡ Λύτρωση ποὺ περιμένεις δὲν πρόκειται νὰ ΄ρθῇ. Σφάλμα ἡ ἀναμονὴ καὶ ἡ ἀπραξία· ἡ προσευχὴ ἀρκεῖ, σοῦ εἶπαν· μὰ πῶς, πόσο ν΄ ἀντέξῃς. Πόσο;

Οἱ πρόγονοι δίδαξαν· μὲ αἷμα καὶ σπαθὶ, καὶ μὲ ἀγῶνες, κερδίζεται ἡ Ἐλευθερία.
Μὲ τὸ κορμὶ νὰ λαχταρᾶ ν΄ἀντιταχθῇ στὸν δυνάστη, κερδίζεται ἡ Ἐλευθερία.
Καὶ ἡ λαχτάρα αὐτὴ εἶναι ποὺ ὁπλίζει τὸ χέρι.

Γιατὶ δὲν κλείνουμε τὰ μάτια μας στὸν πόνο του Ἀδερφοῦ!
Γιατὶ στὸν πόνο του μέσα, ζεῖ καὶ ὁ πόνος ὁ δικός μας…

Ἂϊντε Ἀδέρφια, καὶ ἔχουμε δρόμο ἀκόμα!

Ἀγῶνας

Φύλαξε τὰ δάκρια τῆς ψυχῆς σου
 

καὶ μίσησε αὐτοὺς
 

ποὺ σὲ καταράστηκαν
 

σ`αὐτόν τὸν ἀδίστακτο ἀγῶνα.
 

Μὴν ἀφήσεις τὶς ἀνάγκες
 

νὰ ἐκφυλίσουν τὶς ἀξίες σου
 

καὶ ἀγάπησε τὶς ἀδυναμίες σου
 

γιατὶ μόνο ἔτσι μπορεῖς νὰ νικήσῃς.

Δὲν εἶναι ὁ δικός μας κόσμος
 

αὐτός ὁ σκληρὸς κριτὴς
 

τῶν ἀκαλίγωτων ψυχῶν.
 

Δὲν εἶναι ὁ δικός μας κόσμος
 

αὐτὸ τὸ κραυγαλαῖο ἀμάλγαμα
 

συναισθηματικοῦ ξεπεσμοῦ.

Ἐμεῖς ἀνήκουμε
 

στὸ γλυκοθρόισμα τῶν φύλλων
 

καὶ στὸ μουρμούρισμα τῆς θάλασσας
 

ποὺ μᾶς ἐξαγνίζει.

 

Ἐμεῖς ἀνήκουμε
 

στοὺς ἀνόθευτους θεοὺς
 

καὶ στὰ χνάρια ποὺ ἄφησαν
 

σὲ μία γῆ, ποὺ χρόνια πολλὰ
 

παλεύει ν`ἀποτινάξῃ τοὺς ἀπαίδευτους…


Χλόη

Ἐφημερὶς "Μακεδονία", Ἐν Θεσσαλονίκῃ. Τετάρτη τῇ 3 Αὐγούστου 1911

Χλόη

Πάνας καὶ Ψυχή...

 Πάνας καὶ Ψυχή, Pan and Psyche, c.1872-1874

Ὁ Sir Edward Coley Burne – Jones, (1833 –1898) ἦταν κορυφαῖος Ἂγγλος ζωγράφος, σχεδιαστὴς καὶ πρωτοπόρος τοῦ βιομηχανικοῦ σχεδίου στὰ τέλη τοῦ 19ου αἰῶνα.
Φοίτησε ἀρχικὰ στὴ Σχολὴ Τεχνῶν τῆς γενέτειρᾶς του Μπέρμιγχαμ (1848 – 1852) καὶ συνέχισε σπουδὲς θεολογίας στὸ Κολέγιο Ἒξετερ (Exeter) τῆς Ὀξφόρδης, ἀλλὰ τὶς ἐγκατέλειψε, χωρίς νὰ λάβῃ πτυχίο.
Τὸ 1856, ὁ Burne – Jones ἀρραβωνιάζεται τὴν Georgiana “Georgie” MacDonald, (1840 – 1920), τὴν ὁποία παντρεύτηκε τὸ 1860 καὶ μὲ τὴν ὁποία ἀπέκτησε δύο παιδιά. Στὴ δεκαετία τοῦ 1870, δημιούργησε φλογερὴ ἐρωτικὴ σχέση μὲ τὸ ὂμορφο μοντέλο του ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, τὴν Μαρία Ζαμπᾶκο (Maria Zambaco, 1843 – 1914), τὴν ὁποία φιλοτέχνησε σὲ πίνακά του μὲ τὸν τίτλο «Πορτραῖτο τῆς Μαρίας Ζαμπάκο» (1870).

Maria Zambaco, 1870

Nelly's φωτογραφίες

   Σέ μία ἐποχή πού χαρακτηρίζεται ἀπό συντηρητισμό, στήν Ἀθήνα τοῦ 1929, ἡ φωτογράφος Ἔλλη Σουγιουλτζόγλου – Σεραϊδάρη ἀπό τό Ἀϊδίνι τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, προκαλεῖ σκάνδαλο μέ τίς φωτογραφίες της. Ἡ φωτογράφος, γνωστότερη μέ τήν ἀγγλική ὑπογραφή τῶν ἔργων της, Nelly's, άποτέλεσε σημαντική προσωπικότητα στον καλλιτεχνικό χώρο καί ἰδιαίτερα σέ αὐτόν τῆς φωτογραφίας. Ἡ θεματογραφία της ὑπῆρξε ἰδιαίτερα ἑλληνοκεντρική καί τά ἔργα της ἀποτύπωσαν ἀρχαῖα ἑλληνικά μνημεῖα καί ἀγάλματα, τήν Ἀθήνα τοῦ Μεσοπολέμου καί τήν ἑλληνική οἱκογένεια.

Τά ἔργα της ὅπως τά γυμνά στήν Ἀκρόπολη καί οἱ ἀπεικονίσεις ἀρχαίων ἑλληνικῶν ἀγαλμάτων σέ συνδυασμό μέ σύγχρονους ἀνθρώπους, ἐξυμνεῖ τόν ἑλληνισμό καί παράλληλα ἀποδυκνύει τή διαχρονικότητα τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ ἰδεώδους.

«Διαμαρτύρομαι ἐν ὁνόματι τῶν Ὁλυμπίων θεῶν, οἱ ὁποῖοι, ὡς γνωστόν, ὄχι μόνο ἐπερπατοῦσαν γυμνοί, ἀρσενικοί καί θηλυκοί, ἀλλά καί θεόγυμνοι ἐλατρεύοντο στούς ναούς των ...»

   Αὐτά τά λόγια τοῦ Παύλου Νιρβάνα γραμμένα στή στήλη τοῦ Ἐλεύθερου Βήματος τό Μάιο τοῦ 1929, ἦταν ἡ μοναδική ὑπεράσπιση τῆς νέας φωτογράφου Nelly's, πού τόλμησε τό 1927 νά φωτογραφήσῃ γυμνή στὸν Παρθενώνα τή Mona Paeva, πρώτη μπαλαρίνα τῆς ὄπερας Comique, «βεβηλώνοντας» ἔτσι τόν Ἱερό Βράχο.

   Τά γυμνά τῆς Nelly's, πέρα άπό τήν φωτογραφική ἀρτιότητα στήν τεχνική τους, διακρίνονται ἀπό μία ἐσωτερικότητα πού ἀναδεικνύει δίπλα στήν γλυπτικότητα τῶν ἀρχαίων γραμμῶν καί στήν πλαστικότητα τοῦ φωτός, ὅλη τήν πνευματικότητα τοῦ ἀρχαίου κλασικοῦ ἰδεώδους, ὅπως έκφράζεται μέσα ἀπό τό γυμνό σῶμα.

   Οἱ φωτογραφίες τῆς Nikolska, "ντυμένης" αἰσθησιακά μέ άραχνοΰφαντα πέπλα "πρός ἀποφυγήν πάσης παρεξηγήσεως", ὄχι μόνο συγκαταλέγονται στίς καλύτερες τῆς ἐποχῆς διεθνῶς, ἀλλά συνετέλεσαν καί στή διαμόρφωση ἑνός αἰσθητικοῦ κριτηρίου στήν Ἑλλάδα, πού ἀφορᾶ τήν ἀναπαράσταση τοῦ γυναικείου σώματος.

Τό γυναικεῖο σῶμα, ἔτσι ὅπως τό ἀποτύπωσε ἡ Nelly's, ἀπαλλαγμένο ἀπό κάθε ἔννοια σεξουαλικῆς πρόκλησης, διατηρῇ ἕναν ἐρωτισμό πού ἐμπλέκεται καί συμπληρώνει τό αἰσθητικά ἰδεῶδες, ἐνῶ ταυτόχρονα παραπέμπει στίς ἰδεαλιστικές ἀπεικονίσεις τῆς ποιητικῆς τῆς ἑλληνικῆς μυθολογίας.

   Ἔτσι, «Τά Γυμνά τῆς Ἀκροπόπεως» ἀλλάζουν τήν ἀντίληψη γιά τήν ἐμφάνιση καί τήν ἀντιμετώπιση τοῦ γυμνοῦ σώματος. Σχεδόν παράλληλα, μεγάλοι Ἕλληνες ζωγράφοι τῆς δεκαετίας του ’30 ἀπεικονίζουν στά ἔργα τους γυμνά, σέ φυσικό χῶρο…

Πηγές

pathofentropy.blogspot.com
angelaspinkyworld.blogspot.com
www.dpgr.gr
www.artopos.org

Ἀμαρτίαι γονέων...

 

Φωτιὰ καὶ θάνατος στὸ πέρασμά τους
Καὶ ὁ φόβος ξύπναγε βαθὺς
καὶ ἀνταριασμένος
καὶ ἀνασκάλευε τὰ σωθικά...

Ἡ ἐμμονὴ ἑνὸς λαοῦ νὰ σπέρνῃ τὸν ὂλεθρο... ἐξελίχθηκε στὴν κατάρα τῆς Εὐρώπης.

Ἲσως δὲν διδάσκονται σωστά τὴν ἱστορία τους, ἢ ἲσως νὰ ἐστιάζονται μονάχα στὶς "τύψεις" τους πρὸς τοὺς Ἐβραίους.

Ἐμεῖς ποὺ σταθήκαμε μαχόμενοι ἀπέναντί τους εἰσπράττουμε διαφορετικὴ ἀντιμετώπιση· ζήλια, φθόνο, κρυφὸ θαυμασμό, ἀναθεματισμό, πίκρα, ἒκπληξη... καὶ πόσα ἀκόμα θὰ μποροῦσα νὰ συμπληρώσῳ!

Τὸ σίγουρο εἶναι ὃτι θεωρούμαστε ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν διακοπὴ τῆς ἐπέλασής τους στὴν Εὐρώπη...  

Διὰ στὸματος μάλιστα τοῦ ἲδιου τοῦ Χίτλερ, θεωρούμαστε οἱ πιὸ ἀξιόλογοι ἀντίπαλοί τους:

Χάριν τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας πρέπει νὰ ἐπιβεβαιώσῳ ὃτι μόνον οἱ Ἓλληνες, ἀπ’ ὃλους τοὺς ἀντιπάλους ποὺ μᾶς ἀντιμετώπισαν, πολέμησαν μὲ τὸ μεγαλύτερο θάρρος καὶ περισσότερο ἀψήφισαν τὸ θάνατο. Adolph Hitler

Χλόη

Ὁ Delacroix & ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση...

«Ἑλλάδα στὰ ἐρείπια τοῦ Μεσολογγίου», Ferdinand Victor Eugène Delacroix

   Ὁ 19ος αἰὼνας ἦταν γιὰ τὴν Ἑλλάδα ἡ σημαντικότερη περίοδος τῆς νεότερης ἱστορίας της. Ἦταν ὁ αἰώνας τῆς Ἀπελευθέρωσης καὶ τῆς ἀνοικοδόμησης τοῦ νεοσύστατου Ἑλληνικοῦ Κράτους.

Τὰ μεγάλα ἱστορικὰ γεγονότα ἀποτέλεσαν τὸ ἀντικείμενο ὂχι μόνο τῶν εἰδικῶν, ἀλλὰ καὶ τῆς Τέχνης, ποὺ μὲ τὸν δικό της μοναδικὸ τρόπο «ἐρμήνευσε» τὶς σημαντικότερες στιγμὲς τῆς νεοελληνικῆς ἱστορίας.